ขวบที่โรงเรียน แต่กลับเห็นครูโยนข้าวกล่องทิ้งถังขยะพร้อมตะคอกว่า ‘เด็กอย่างแกไม่คู่ควรที่จะกิน!’ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าพ่อที่แท้จริงของเด็กคือใคร!
กลิ่นหอมของไข่ม้วนและไส้กรอกทอดรูปปลาหมึกยังคงกรุ่นอยู่ในกล่องข้าวพลาสติกสีฟ้าลายการ์ตูนที่ผมประคองไว้ในมืออย่างทะนุถนอม วันนี้คือวันเกิดครบรอบหกขวบของ ‘ตะวัน’ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของผม ผมตัดสินใจยกเลิกการประชุมบอร์ดบริหารระดับประเทศทั้งหมด เลิกสวมชุดสูทราคาหลักแสน เปลี่ยนมาใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ เพื่อขับรถมาเซอร์ไพรส์ลูกชายในช่วงพักกลางวันที่โรงเรียนนานาชาติระดับท็อปของประเทศ
ผมคือ ‘ภคิน’ ประธานกรรมการบริหารของพีเค กรุ๊ป อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย แต่สำหรับตะวัน ผมอยากให้เขาเติบโตมาเป็นเด็กธรรมดาที่รู้จักคุณค่าของคน ไม่เย่อหยิ่งในทรัพย์สิน ผมจึงให้ตะวันใช้ชื่อนามสกุลเดิมของภรรยาผู้ล่วงลับ และให้เขาใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไปที่ไม่ได้มีบอดี้การ์ดเดินตามเป็นพรวน โดยไม่มีใครในโรงเรียนนี้รู้เลยว่า พ่อของเด็กชายตัวเล็กๆ คนนี้ คือผู้บริจาครายใหญ่และเป็นเจ้าของที่ดินที่โรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่
เมื่อผมเดินไปตามระเบียงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนของโซนชั้นประถม หัวใจของคนเป็นพ่อพองโตด้วยความสุข ผมจินตนาการถึงรอยยิ้มกว้างและดวงตาที่เป็นประกายของตะวันเมื่อเห็นผมมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกล่องข้าวฝีมือพ่อ แต่แล้ว… รอยยิ้มบนใบหน้าของผมก็ต้องแข็งค้าง ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก เมื่อเสียงตวาดแหลมปรี๊ดของใครบางคนดังก้องออกมาจากห้องเรียนที่ประตูเปิดแง้มอยู่
“สกปรกจริงๆ! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาอาหารกลิ่นเหม็นๆ แบบนี้มากินในห้องเรียนรวมกับลูกคนรวยคนอื่น!”
ผมขมวดคิ้ว ค่อยๆ ชะโงกหน้ามองผ่านช่องประตู ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ก่อนจะเดือดพล่านขึ้นมาจนแทบทะลัก!
ตะวัน ลูกชายตัวน้อยของผมกำลังยืนก้มหน้า ตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะครูประจำชั้นที่ชื่อ ‘สิริมา’ หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ ที่แต่งหน้าจัดจ้านและประดับตัวด้วยของแบรนด์เนม บนโต๊ะของเธอมีกล่องข้าวที่ตะวันพกมาจากบ้าน… มันคือกล่องข้าวที่แม่บ้านเตรียมให้เมื่อเช้า สิริมาใช้ปลายนิ้วที่ทาสีแดงสดคีบกล่องข้าวของลูกชายผมขึ้นมาด้วยท่าทีรังเกียจราวกับมันเป็นขยะติดเชื้อ
“ดูสภาพแกสิตะวัน! เสื้อผ้ามอมแมม กระเป๋าก็เก่า แถมยังห่อข้าวไข่ทอดโง่ๆ นี่มากินอีก แกคิดว่าที่นี่คือโรงเรียนวัดหรือไง! เพื่อนๆ เขาจ้างเชฟมิชลินมาทำเบนโตะให้กินกันทั้งนั้น!” เธอด่าทอเด็กชายวัยหกขวบด้วยถ้อยคำที่กรีดแทงหัวใจ
“ต… แต่ตะวันหิวครับครู… นั่นข้าวของตะวัน” ลูกชายผมเงยหน้าขึ้น น้ำตาเม็ดโตกลิ้งอาบสองแก้มที่แดงก่ำ มือเล็กๆ พยายามจะเอื้อมไปรับกล่องข้าวคืน
แต่สิ่งที่ครูสิริมาทำ กลับทำให้สติของผมขาดผึง! เธอชักมือกลับ ก่อนจะกวาดสายตามองเด็กนักเรียนคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งมองเหตุการณ์ แล้วกระแทกกล่องข้าวของตะวันลงในถังขยะเปียกข้างโต๊ะอย่างแรง! ข้าวสวยและกับข้าวหกกระจายคลุกเคล้ากับเศษขยะเน่าเหม็น
“คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งนั้น! เด็กชั้นต่ำอย่างแกไม่คู่ควรที่จะกินข้าวร่วมกับลูกคนรวยในห้องนี้! ไปยืนสำนึกผิดที่หน้าห้องจนกว่าจะหมดเวลาพัก!” สิริมาตะคอกใส่หน้าตะวันอย่างเกรี้ยวกราด
“อึก… ฮือออ… ย… อย่าทิ้งข้าวตะวัน…” เด็กน้อยทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้าถังขยะ ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน มองดูอาหารของตัวเองที่ปะปนกับสิ่งสกปรก
วินาทีนั้น ร่างกายของผมชาหนึบ ความเป็นพ่อที่เห็นลูกถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทำให้ผมไม่สามารถทนยืนอยู่เฉยได้อีกต่อไป ผมผลักประตูบานใหญ่นั้นอย่างแรงจนมันกระแทกผนังเสียงดังสนั่นลั่นห้อง!
ปัง!!
นักเรียนทุกคนสะดุ้งสุดตัว ครูสิริมาหันขวับมามองผมด้วยความตกใจ ก่อนที่แววตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นความหยิ่งยโสและรำคาญใจเมื่อเห็นการแต่งกายที่แสนจะธรรมดาของผม
“คุณเป็นใคร! ยามปล่อยให้คนนอกแต่งตัวซอมซ่อแบบนี้เข้ามาในเขตวีไอพีของโรงเรียนได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” เธอตวาดไล่ผม
ผมไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ผมเดินตรงดิ่งเข้าไปหาตะวัน ทรุดตัวลงคุกเข่ากอดร่างเล็กๆ ที่กำลังสั่นสะท้านไว้แนบอก ตะวันเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเบิกกว้าง “พ… พ่อครับ… พ่อมาหาตะวัน…”
“พ่อมาแล้วลูก พ่ออยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องไห้นะคนเก่ง” ผมลูบหัวลูกชายอย่างอ่อนโยน จูบซับน้ำตาที่แก้มของเขา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปเผชิญหน้ากับครูสิริมา แววตาของผมในตอนนี้ไม่ใช่แววตาของพ่อที่ใจดีอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของมัจจุราชที่พร้อมจะขยี้คนตรงหน้าให้แหลกคามือ
“ผมคือพ่อของตะวัน” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “และผมอยากทราบเหตุผล ว่าทำไมคุณถึงกล้าโยนอาหารของลูกชายผมทิ้ง และใช้คำพูดต่ำตมแบบนั้นกับเด็กหกขวบ!”
สิริมาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอกอดอกและมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน “อ้อ… พ่อของเด็กสลัมนี่เอง นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ฟังนะคุณพ่อ การที่ลูกชายคุณสอบชิงทุนเข้ามาเรียนที่นี่ได้ ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีสิทธิ์ทำตัวตีเสมอเด็กคนอื่น ข้าวกล่องราคาถูกๆ กลิ่นเหม็นๆ ของพวกคุณมันทำลายบรรยากาศของห้องเรียนระดับไฮคลาส ฉันเป็นครู ฉันมีสิทธิ์ที่จะจัดการกับเด็กที่ไม่มีมารยาททางสังคม!”
“มารยาททางสังคมงั้นเหรอ?” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ “การที่คุณโยนข้าวของคนอื่นทิ้งถังขยะ แล้วด่าทอเด็กประถมด้วยถ้อยคำเหยียดหยาม คุณเรียกสิ่งนั้นว่ามารยาทของคนเป็นครูงั้นสิ?”
“นี่คุณกล้าเถียงฉันเหรอ! คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นหลานสาวของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้! ถ้าฉันสั่งคำเดียว ลูกชายของคุณจะถูกไล่ออกและไม่มีโรงเรียนไหนในประเทศนี้รับเข้าเรียนอีก! คุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ. มาโยนพวกคุณสองคนพ่อลูกออกไปกองหน้าโรงเรียน!” เธอชี้หน้าผมอย่างอวดดี
ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยการด่าทอ แต่ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยเพียงเบอร์เดียว รอเพียงสองสัปดาห์ ปลายสายก็รับด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน
“ฮัลโหล… วิชัย” ผมกรอกเสียงลงไปสั้นๆ
(ท… ท่านประธานภคิน! ม… มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้กรุณาโทรหาผมด้วยตัวเอง!) เสียงของผู้อำนวยการโรงเรียนสั่นเครือด้วยความยำเกรง
“มาที่ห้องประถม 1/A เดี๋ยวนี้ ภายในสองนาที ถ้าคุณมาไม่ทัน… เตรียมตัวหางานใหม่และหาที่ดินสร้างโรงเรียนใหม่ได้เลย” ผมพูดจบก็กดวางสายทันที
สิริมาหัวเราะลั่นห้อง “ฮ่าๆๆ! โทรหาใคร? โทรหาผู้อำนวยการวิชัยงั้นเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นดาราหรือไงถึงคิดว่าลุงของฉันจะยอมลดตัวลงมาหาคนกระจอกๆ อย่างแก นำหน้าอย่างแก แค่จ่ายค่าเทอมลูกยังไม่มีปัญญาเลยมั้ง!”
ผมไม่ตอบโต้ เพียงแค่ยืนโอบไหล่ตะวันไว้เงียบๆ สายตาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าเหมือนกำลังมองดูคนตายที่ยังหายใจ
เวลาผ่านไปไม่ถึงสองนาที เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกระหืดกระหอบดังขึ้นที่ระเบียงทางเดิน ชายวัยหกสิบปีในชุดสูทผู้บริหารวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องเรียน เหงื่อแตกพลั่กเต็มใบหน้า เขาคือ ‘ผู้อำนวยการวิชัย’ ทันทีที่เขาเห็นผมยืนอยู่กลางห้อง ขาทั้งสองข้างของเขาก็แทบจะหมดเรี่ยวแรง
“ลุงวิชัยคะ! มาพอดีเลยค่ะ ลุงช่วยเรียกยามมาลากตัวไอ้บ้าสองคนพ่อลูกนี่ออกไป—”
“หุบปากเดี๋ยวนี้นังหลานโง่!!”
ผู้อำนวยการวิชัยตวาดลั่นจนสิริมาสะดุ้งสุดตัว หน้าเหวอไปทันที ก่อนที่ผู้อำนวยการผู้ทรงเกียรติจะรีบวิ่งเข้ามาหาผม โค้งคำนับจนศีรษะแทบจะจรดพื้นห้อง
“ท… ท่านประธานภคิน! ผ… ผมกราบขออภัยอย่างสูงครับที่ทำให้ท่านต้องแปดเปื้อน ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าท่านจะมาเยือนโรงเรียนของเราในวันนี้…” เสียงของวิชัยสั่นเป็นเจ้าเข้า
สิริมาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า “ล… ลุงวิชัย… ลุงเรียกไอ้กระจอกนี่ว่าอะไรนะ… ท… ท่านประธาน?”
วิชัยหันขวับไปตบหน้าหลานสาวตัวเองอย่างแรงจนหน้าหัน เพียะ!!
“นังโง่! แกตาบอดหรือไงถึงจำไม่ได้! นี่คือคุณภคิน ประธานกรรมการบริหารของพีเค กรุ๊ป! ท่านคือเจ้าของที่ดินที่โรงเรียนเราตั้งอยู่ และเป็นผู้บริจาคเงินร้อยล้านสร้างตึกอำนวยการที่แกนั่งทำงานอยู่ทุกวัน! แกไปทำเรื่องระยำอะไรไว้ฮะ!!”
บรรยากาศในห้องเรียนเงียบสงัดราวกับป่าช้า เด็กนักเรียนทุกคนนั่งนิ่งอึ้ง สิริมาทรุดตัวลงไปกองกับพื้น มือคลำแก้มที่แดงเถือก ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับกระดาษ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อตระหนักได้ว่า เธอเพิ่งจะเหยียบย่ำดวงใจของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ!
“ท… ท่านประธาน… ฉ… ฉันไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าเด็กคนนี้คือ… คือลูกชายของท่าน… ฉันขอโทษค่ะ! ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยฉันด้วยเถอะค่ะ!” สิริมาละล่ำละลัก พนมมือไหว้ปลกๆ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรากอาบแก้มที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอาง
ผมก้มหน้าลงมองผู้หญิงที่กำลังหมอบคลานอยู่แทบเท้า แววตาของผมไม่มีความปรานีหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
“ตอนที่คุณโยนอาหารของลูกชายผมทิ้ง คุณไม่ได้ทำเพราะเขาเป็นลูกคนจนหรอกสิริมา… แต่คุณทำเพราะจิตใจของคุณมันโสมม คุณตัดสินคุณค่าของมนุษย์ที่เปลือกนอกและเศษกระดาษที่คุณเรียกว่าเงิน!” ผมพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ถ้าวันนี้ผมเป็นแค่พ่อคนธรรมดาที่หาเช้ากินค่ำ ลูกชายของผมก็คงต้องทนรับบาดแผลในใจไปตลอดชีวิตจากการกระทำของคนที่เป็นครูอย่างคุณสินะ”
ผมหันไปมองผู้อำนวยการวิชัย “ผมขอสั่งปลดผู้หญิงคนนี้ออกจากการเป็นบุคลากรของโรงเรียนทันที ริบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพครู และทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่มีวันได้เหยียบย่ำอนาคตของเด็กคนไหนในประเทศนี้ได้อีก… ส่วนเรื่องเงินทุนสนับสนุนโรงเรียน ผมจะให้ทนายเข้ามาทบทวนสัญญาทั้งหมดใหม่ หากผมพบว่ามีเด็กคนไหนถูกเลือกปฏิบัติเพราะฐานะอีก ผมจะยุบโรงเรียนนี้ทิ้งซะ!”
“ร… รับทราบครับท่านประธาน! ผมจะจัดการให้เด็ดขาดที่สุดครับ!” วิชัยรับคำเสียงสั่น ก่อนจะเรียก รปภ. ให้มาลากตัวสิริมาที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายกรีดร้องขอความเมตตาออกไปจากห้องอย่างไม่ไยดี
เมื่อความวุ่นวายจบลง ผมย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้าตะวันอีกครั้ง หยิบกล่องข้าวสีฟ้าที่ผมตั้งใจทำมาเซอร์ไพรส์เขาจากกระเป๋าผ้าที่ถือมาด้วย เปิดฝาออกเผยให้เห็นไข่ม้วนและไส้กรอกที่จัดเรียงไว้อย่างน่ากิน
“หิวหรือยังลูกชาย… วันนี้พ่อทำของโปรดมาให้ตะวันด้วยนะ เราไปนั่งกินกันที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ดีไหม?” ผมยิ้มกว้างให้ลูกชาย
ตะวันปาดน้ำตา ดวงตากลมโตกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เขาพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะโผเข้ากอดคอผมแน่น “ดีครับพ่อ! ตะวันอยากกินฝีมือพ่อที่สุดเลย!”
ผมอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นแนบอก ก้าวเดินออกจากห้องเรียนที่เต็มไปด้วยสายตาแห่งความตื่นตะลึงและยำเกรงของผู้คน ทิ้งเศษซากของความเย่อหยิ่งและความโง่เขลาไว้เบื้องหลัง สำหรับผมแล้ว อำนาจและเงินตราหมื่นล้าน ไม่ได้มีไว้เพื่อข่มเหงใคร… แต่มันมีไว้เพื่อปกป้องรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ของลูกชายผม และสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้กับผู้ที่คิดว่าตัวเองสูงส่งกว่ามนุษย์คนอื่น ให้ได้รู้จักคำว่า ‘นรกบนดิน’ อย่างแท้จริง.
